Roberto Mancini in Italië: een ‘terugkeer naar de toekomst’ om de Nazionale te redden?

Voor de derde keer sinds 2018 heeft Italië het WK op televisie gevolgd. Bij haar intrede in de Nations League tegen België wekt de Squadra Azzurra nieuwsgierigheid op. Tussen de terugkeer van Roberto Mancini aan het hoofd van de Italiaanse selectie en de vele opschuddingen achter de schermen, begint de Nazionale haar revolutie op drijfzand. Analyse.

Voor het eerst in haar geschiedenis begint Italië aan het duel met België in de rol van… outsider. Het moet gezegd dat de uitschakeling tegen Bosnië-Herzegovina van afgelopen maart, in de play-offs voor het WK, diepe sporen heeft nagelaten. Na deze nieuwe mislukking is Gennaro Gattuso opgestapt.

Roberto Mancini in plaats van Guardiola of Pirlo

Gesteund door Claudio Ranieri, die werd benoemd tot technisch directeur van Italië, is Roberto Mancini – reeds bondscoach van de Nazionale tussen 2018 en 2023 – opgeroepen om Gattuso op te volgen. Een keuze bij gebrek aan beter, na het mislukken van de onderhandelingen met Pep Guardiola (ex-Manchester City), het omstreden spoor richting Andrea Pirlo en het ontslag van Paolo Maldini, slechts enkele dagen na zijn aanstelling als technisch directeur van de Italiaanse voetbalbond.

Roberto Mancini vertegenwoordigt een keuze vol paradoxen. Niet alleen bezorgde de bondscoach Italië haar adelsbrieven terug door het EK 2020 te winnen, maar hij verliet in 2023 ook het schip om naar Saoedi-Arabië te trekken na de lamentabele uitschakeling van de Nazionale tegen Noord-Macedonië. Een nederlaag die de Azzurri hun deelname aan het WK 2022 kostte.

De terugkeer van een ‘verrader’

In Italië werd de terugkeer van Roberto Mancini niet met open armen ontvangen door de tifosi. Voor veel Italiaanse supporters wordt de trainer beschouwd als een verrader, schuldig aan het verkiezen van Saoedische riyals boven het vervulling van zijn missie aan het hoofd van een nationale selectie in crisis.

In juli, bij zijn tweede aanstelling, blikte Mancini terug op die episode: “Het spijt me echt enorm. Het shirt van de nationale ploeg is voor mij altijd heel belangrijk geweest. Het is alsof je de vrouw van je leven verliest. Ik heb fouten gemaakt en heb spijt van wat er is gebeurd, maar het lot biedt me een kans om me te herpakken. Ik zal proberen de nationale ploeg te brengen waar ze hoort te zijn.”

De werven van de Squadra Azzurra

Het werk dat voor de boeg ligt is gigantisch. Want het probleem is groter dan alleen de keuze van de trainer. Tussen bestuurlijke problemen, hervormingen die maar niet van de grond komen, economische kwetsbaarheid en achterblijvende infrastructuur blijft het Italiaanse voetbal achter.

De kern van het debat blijft de opleiding van jonge Italiaanse voetballers. Hoewel de Azzurri trofeeën en mooie parcoursen opstapelen bij de jeugd, groeien er maar weinig door van belofte tot basisspeler op het hoogste niveau. Ter vergelijking: Lamine Yamal hoefde niet lang bij de nationale jeugdteams te blijven alvorens te schitteren bij Spanje.

Uitgebreide kweekvijver en binationale spelers

Toch is het Italiaanse talent niet verdwenen. Voor zijn eerste selectie koos Roberto Mancini ervoor om zijn kweekvijver te vergroten. Naast Massimo Pessina (Bologna), Danieli Gualdi (Roma), Alessandro Romano (Cagliari), Sebastiano Esposito (Sassuolo) en Antonio Vergara (Napoli) heeft de kersverse bondscoach zich zelfs gericht op binationale spelers zoals Michael Kayode (Brentford), Eddie Koudou (Monza), Issa Doumbia (Sporting CP) en Mohamed Ali Zoma (Nuremberg).

Zal dit volstaan om uit te blinken in groep A van de Nations League, aan de zijde van België, Frankrijk en Turkije? Misschien niet. Maar de voormalige trainer van Inter Milaan weet het: de belangrijkste afspraken wachten op het EK 2028 en vooral op het WK 2030.

“Spelen tegen Italië is nooit gemakkelijk”

De echte uitdaging voor Roberto Mancini is niet het hercreëren van het zegevierende Italië van 2006, noch het kopiëren van de ploeg die in 2021 gekroond werd, maar te dienen als een verbindingsteken tussen een roemrijk verleden en een ambitieuze toekomst: “Zelfs als we tegen enkele van de beste teams ter wereld spelen, moeten we hen eraan herinneren dat ze nog steeds tegen Italië spelen, wat nooit gemakkelijk is,” besluit hij.